Budapesteko paper gaineko maisulanak

Atalak

1945. urteaz geroztiko bide berriak: erreferente formal, historiko eta pertsonalak

1945az geroztik, abstrakziorako bide berrien bila jardun zuten artistek bai Europan bai AEBn. 1980ko hamarkadan, halaber, hainbat joera postmoderno sortu ziren: abangoardietako maisuekiko, iraganarekiko zein tradizio historikoekiko loturak izaten zituzten, eta mitologia pertsonalak ematen zituzten aditzera. Ordura arteko ismo guztiak atzean utzita, mikrohistoria pertsonaletara eta aniztasunari zein indibidualtasunari lotutako gaietara bideratu zen arreta. XX. mendearen bigarren erdialdetik aurrera, marrazketak funtsezko zeregina bete du sormen-prozesu askotan eta funtsezko printzipio artistikoen birdefinizioan. Marrazketa ez da jada genero edo bitarteko soil bat, ekintza edo sorkuntza-prozesu emankor bat baizik; ez da ideia bat, ez da hitzen bidez adierazitako pentsamenduaren forma bisual bat, pentsamendua bera baizik. Marrazki bat aurkikuntzaren bidea da, eta ez emaitza.

XXI. mendean marrazkia nabarmen aldendu da bere hastapenetatik, eta generorik autonomoena, zabalena eta osoena bihurtu da: plano lautik hiru dimentsiotako espaziora igaro da; haren baliabideak eta euskarriak dibertsifikatu egin dira, baita handitu ere eskala erraldoietara iristeraino; haren muga teknikoak izugarri zabaldu dira; eta pentsamolde berezi eta ezin konplexuagoa eskatzen du. Egungo grabatua, berriz, ez da konposizio jakin baten erreplika zehatzak egitera mugatzen; aitzitik, material eta teknika ugariren bidezko esperimentazioa eta berrikuntza ditu ardatz.